Business as usual

Time flies... achteraf gezien dan, want er is ontzettend veel gebeurd in de afgelopen maanden...

Allereerst ging er op 20 september een enorm blok van mijn been, een last van mijn schouders, met een zucht van verlichting. Eindelijk gepromoveerd! En wat was het een ontzettend gave dag! Vantevoren had ik van iemand de tip gekregen om, op het moment dat ik er zou staan, goed om me heen te kijken om te 'gronden'. Dat werkte fantastisch: overal waar ik keek mensen die duimen omhoog staken, bemoedigend keken en de liefste glimlachen toewierpen die je je maar kan voorstellen. De verdediging ging goed en toen ik eenmaal in de gaten had dat het niet lang meer kon duren, kreeg ik een gevoel van opluchting en blijdschap dat ik nog nauwelijks kon onderdrukken. De foto hiernaast zegt genoeg denk ik. 's Avonds kon ik absoluut niet slapen; flarden van de dag schoten door mijn hoofd en toen ik 's ochtends wakker werd wist ik alle antwoorden (eitje...).

Een week later was de diploma-uitreiking van de Gz-opleiding. Twee jaar opleiding en dan mag ik mezelf vanaf nu Gz-psycholoog noemen. Je moet het zien als een soort kwaliteitskeurmerk; Gz-psycholoog is een beschermd beroep en is opgenomen in het BIG-register. Je wordt opgeleid tot generalist (op het gebied van behandeling en diagnostiek). Tegenwoordig kom je als psycholoog eigenlijk bijna niet meer aan de bak als je die opleiding niet hebt gedaan.
De uitreiking was leuk. Iedereen werd persoonlijk toegesproken door z'n werkbegeleider. Bij mij was dat Anne, een hele lieve collega. Na afloop met z'n allen op de foto en daarna ga je uit elkaar en zie je de (meeste) mensen met wie je 2 jaar lang redelijk intensief bezig bent geweest nooit meer. The End.

En toen was er iets raars... ik had gedacht dat ik na al deze dingen me helemaal relaxed en vrij van stress zou voelen, maar nee... nadenken, nadenken... en toen was het duidelijk: motorrijles! Shit, nog een examen in het vooruitzicht...

Ben in oktober begonnen met lessen op de weg (m'n bijzondere verrichtingen had ik al binnen). M'n tweede (!) les was is de stromende regen en dat was NIET leuk. Was ook de eerste keer dat ik op de auto(snel)weg heb gereden. Het was een hel: ik werd haast van de motor afgeblazen, m'n helm bleef niet goed zitten, regen, een vizier dat beslaat, 100 dingen waar je tegelijkertijd op moet letten en dan die andere automobilisten... ze letten gewoon niet op! Invoegende vrouwen... het zou verboden moeten worden! Motorrijden was op dat moment even niet leuk meer. Heb me in de weken erna echt zo vaak afgevraagd waarom ik dit ook al weer wilde doen. Wat vond ik er ook alweer zo leuk aan? Kon ik niet gewoon op het oefenterrein blijven?? Gewoon voor altijd achtjes, langzame slaloms, en noodstops blijven maken?? NEE! Natuurlijk niet! Het weekend voor m'n examen was ik er zo mee bezig dat ik zelfs over de instructeur (Richard) heb gedroomd, en hij moest ervan huilen... hahaha. En ja... angst zit tussen de oren. Het is belachelijk wat angst met je kan doen. Maar eerlijk... het heeft tot de allerlaatste les (en die was 1 dag voor het examen) geduurd voordat ik er eindelijk weer vertrouwen in had. Die laatste les moest ik zelf de route bepalen, dus voorop rijden. Even geen commentaar in mijn oor van Richard (die echt erg goed is in zijn vak, maar niet al te scheutig is met complimenten), maar het gewoon helemaal zelf doen. Het was heerlijk! En toen... examen dinsdag 6 november: GESLAAGD!

ZEN...